
นานมาแล้ว ในสมัยที่พระโพธิสัตว์ทรงบำเพ็ญพระบารมี ทรงเสวยพระชาติเป็นพระมหาปทุมกุมาร ผู้เป็นโอรสของพระเจ้ากรุงโกศล ทรงมีพระสิริโฉมงดงาม หาผู้ใดเปรียบได้ และทรงมีพระปัญญาเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ
พระมารดาของพระมหาปทุมกุมารทรงสิ้นพระชนม์ไปตั้งแต่พระองค์ยังทรงพระเยาว์ พระบิดาจึงทรงรับสั่งให้พระสนมเอกอีกพระองค์หนึ่ง ซึ่งมีพระนามว่า นางจันทเทวี เป็นผู้ดูแลพระมหาปทุมกุมาร
แต่หารู้ไม่ว่า นางจันทเทวีนั้น แท้จริงแล้วเป็นหญิงร้ายกาจ มีจิตใจอำมหิต และมีความทะเยอทะยานสูง นางแอบลักลอบมีความสัมพันธ์กับคนสวน และคิดที่จะกำจัดพระมหาปทุมกุมาร เพื่อให้บุตรของตนเองได้ขึ้นครองราชย์
วันหนึ่ง นางจันทเทวีได้วางแผนร้าย โดยสั่งให้คนสวนไปล่อลวงพระมหาปทุมกุมารให้ไปยังป่าที่ห่างไกล แล้วจึงสั่งให้ฆ่าเสีย
เมื่อคนสวนนำพระมหาปทุมกุมารไปยังป่าตามแผน พระมหาปทุมกุมารทรงรู้สึกถึงอันตราย จึงตรัสถามคนสวนว่า “เหตุใดท่านจึงพาเรามายังที่เปลี่ยวเช่นนี้?”
คนสวนมิได้ตอบ แต่กลับชักดาบออกมาหมายจะปลงพระชนม์
แต่ด้วยพระปัญญาอันสูงส่ง พระมหาปทุมกุมารทรงทราบแผนการร้ายของนางจันทเทวี จึงตรัสว่า “หากเจ้าจะฆ่าเราจริง จงบอกความจริงแก่เราก่อน ว่าใครสั่งให้เจ้าทำเช่นนี้?”
คนสวนเห็นพระมหาปทุมกุมารทรงสอบถามอย่างมีเหตุผล จึงพลั้งปากบอกความจริงไปว่า “นางจันทเทวีสนมเอกสั่งให้ข้าพเจ้าปลงพระชนม์ท่าน”
เมื่อทราบความจริง พระมหาปทุมกุมารทรงรู้สึกเสียพระทัย แต่ก็มิได้ทรงแสดงความโกรธแค้นแต่อย่างใด พระองค์ทรงตรัสกับคนสวนว่า “หากเจ้าปล่อยเราไป เราจะให้รางวัลแก่เจ้าอย่างงาม”
คนสวนได้ยินดังนั้น ก็เกิดความโลภ จึงปล่อยพระมหาปทุมกุมารไป
พระมหาปทุมกุมารทรงเดินทางกลับเข้าวังด้วยความเดือดร้อนพระทัย ทรงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พระบิดาทรงทราบ
พระเจ้ากรุงโกศลทรงกริ้วมาก ทรงมีพระบัญชาให้จับนางจันทเทวีและคนสวนมาลงโทษ แต่เมื่อทรงพิจารณาแล้ว เห็นว่านางจันทเทวีเป็นพระสนมเอก และเป็นมารดาของโอรสอีกพระองค์ จึงทรงมีพระเมตตา และเพียงแค่ขับไล่นางออกไปจากวัง
แต่เรื่องยังไม่จบเพียงเท่านี้ นางจันทเทวีเมื่อถูกขับไล่ออกไป ก็ยิ่งมีความแค้นเคืองมากขึ้น
ต่อมา พระเจ้ากรุงโกศลทรงประชวรหนัก และใกล้จะสวรรคต
นางจันทเทวีซึ่งแอบซ่อนตัวอยู่ในเมือง ได้ใช้โอกาสนี้ สั่งให้คนของตนแอบเข้าไปในห้องบรรทม และวางยาพิษในพระกระยาหารของพระเจ้ากรุงโกศล
หลังจากพระเจ้ากรุงโกศลสวรรคต พระมหาปทุมกุมารจึงได้ขึ้นครองราชย์
เมื่อขึ้นครองราชย์แล้ว พระองค์ทรงระลึกถึงแผนการร้ายของนางจันทเทวี จึงทรงมีพระบัญชาให้ทหารไปตามหานาง
เมื่อพบนางจันทเทวี พระมหาปทุมกุมารทรงสั่งให้นางจันทเทวีไปปรุงอาหารให้พระองค์เสวย
นางจันทเทวีด้วยความประมาท และคิดว่าพระมหาปทุมกุมารจะทรงทำร้ายตน จึงปรุงอาหารที่มีรสชาติเผ็ดร้อน และใส่ยาพิษบางอย่างลงไป
แต่พระมหาปทุมกุมารทรงทราบถึงอุบายของนาง จึงตรัสสั่งให้ทหารนำอาหารจานนั้นไปให้สุนัขกิน
เมื่อสุนัขได้กินอาหารเข้าไป ก็พลันสิ้นใจตาย
พระมหาปทุมกุมารทรงเห็นดังนั้น ก็ทรงทราบความจริงทั้งหมด และทรงพิโรธเป็นอย่างยิ่ง
“นางจันทเทวี! เจ้าช่างมีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตเสียจริง!” พระองค์ตรัสด้วยเสียงอันดัง
พระองค์ทรงมีพระบัญชาให้ลงโทษนางจันทเทวีตามสมควรแก่ความผิด
หลังจากนั้น พระมหาปทุมกุมารก็ทรงปกครองอาณาประชาราษฎร์ด้วยทศพิธราชธรรม ทรงเป็นที่รักและเคารพของพสกนิกรทั้งหลาย
— In-Article Ad —
ความพยาบาทอาฆาต และความทะเยอทะยานย่อมนำพามาซึ่งความพินาศ การให้อภัยและการใช้ปัญญาในการแก้ไขปัญหาคือหนทางแห่งความสงบสุข
บารมีที่บำเพ็ญ: เมตตาบารมี
— Ad Space (728x90) —
170ทุกนิบาตสัญชปนชาดก (เรื่องนกแขกเต้า) กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ป่าหิมพานต์อันอุดมสมบูรณ์ ที่ซึ่งมีพฤกษชาติอั...
💡 การช่วยเหลือผู้อื่นด้วยความเมตตา แม้จะเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อย ก็อาจนำพาซึ่งความดีงามกลับคืนมาได้ในยามที่เราต้องการ และการตอบแทนบุญคุณด้วยความพยาบาท ย่อมนำมาซึ่งความเดือดร้อน และเป็นการทำลายคุณธรรมอันดีงาม
359ปัญจกนิบาตโสณนันทชาดกนานมาแล้ว ในสมัยที่พระพุทธเจ้ายังทรงเป็นพระโพธิสัตว์ และทรงบำเพ็ญเพียรเพื่อสะสมบารมี ครั้...
💡 การสำนึกผิดและกลับตัวกลับใจ คือจุดเริ่มต้นของการสร้างชีวิตใหม่ที่ดีงาม
283ติกนิบาตวิหารพละชาดกในสมัยพุทธกาล พระพุทธองค์ทรงประทับอยู่ที่วัดพระเชตวันมหาวิหาร ทรงมีพระภิกษุรูปหนึ่งเป็นผ...
💡 การหลอกลวงผู้อื่นเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ เพราะจะนำมาซึ่งความเสื่อมเสียและบาปกรรม
282ติกนิบาตสุชาตกชาดกณ กรุงพาราณสี เมืองหลวงที่รุ่งเรืองด้วยการค้าขายและความมั่งคั่ง มีเศรษฐีผู้หนึ่งเป็นที่ร่ำ...
💡 ความเพียรพยายาม ความซื่อสัตย์ และความตั้งใจจริง สามารถนำไปสู่ความสำเร็จได้
316จตุกกนิบาตภารทวาชชาดก ณ แคว้นโกศล อันอุดมสมบูรณ์ไปด้วยข้าวปลาอาหารและผู้คนอันมีศรัทธาในพระพุทธศาสนา ณ นครสาวั...
💡 ความรู้ทางวิชาการหรือพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์เพียงอย่างเดียว ย่อมไม่สามารถนำพาไปสู่ความหลุดพ้น หรือความสุขที่แท้จริงได้ หากปราศจากซึ่งคุณธรรมพื้นฐาน เช่น เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา การยึดติดในอัตตาและความรู้ของตนเอง จะเป็นอุปสรรคขัดขวางการพัฒนาจิตใจ
294ติกนิบาตสิริธนชาดก ณ แคว้นมคธ อันรุ่งเรืองไปด้วยศาสนาและศิลปะ ประชาชนอยู่อย่างผาสุกภายใต้ร่มเงาแห่งธรรม กาล...
💡 นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความตระหนี่ถี่เหนียวเป็นกิเลสที่นำมาซึ่งความทุกข์ทรมาน การแบ่งปันและช่วยเหลือผู้อื่น คือหนทางแห่งความสุขที่แท้จริง ทรัพย์สมบัติที่เรามีนั้น หากไม่รู้จักแบ่งปัน ก็เป็นเพียงสิ่งของที่ไร้ค่าและนำมาซึ่งโทษ
— Multiplex Ad —